…
Ağlayan bir kız çocuğu belirdi ekranlarda… Yaşı 10, 12 en fazla…
Adı neydi bilmiyorum ama ben ona Cemile dedim…
Babalar günüydü üstelik…
Şimdi, şayet, ölmediyse hala ve yaşıyorsa 30-35 yaşlarında olmalı…
Belki de anne olmuştur kimbilir,
Ölmüştür belki de ve varsa ve hala ölmedilerse evlatları onun için ağlıyordur,
evlatları için…
Bu şiiri yazdığım; babalar günümüzü mahvettin dlyenler olmuştu!
Cemileleri de, Filistin’i de, Filistin davasına sahip çıkan Devrimcileri de, onlara anarşist diyen dar ağaçlarına gönderenleri de unutmamak, unutturmamak için:
İşte o şiir
Filistinli Cemile
''babasına aldığı bir hediye
beğenilecek mi diye
sabırsız, telaşlı çocuklar
babalar gününde…
hiç öpülmemiş gibi
suya hasret çöl gibi
hazır bekler babalar
bugün daha başka,
bugün daha bir başka aşkla
öpülecek evlat çiçeklerince..
Ya 10 yada 12’sinde
Her kıvrımı beyninin
baba özlemiyle dolu
Küçücük yüreğiyle…
Babasını bekler Cemile
…
-Anne kaynayan et mi tencerede
burnuma et kokusu geldi de…
-kamplardaki tencerde et kaynamaz
bilmelisin Cemile, diyemedi
bağrı çöl yangını
karayazılı anne…
Hüzün dağları gözlerinde,
Gözleri pencerede
Vücudunun her yerine
Yüzlerce
Kahpe kurşun saplanırken tenine
Babasının et kokusu doldu
Cemile’nin genzinde..
Gözleri odaklandı
babasının vurulup düştüğü yere
günlerce
çocuk yüreğinde ateşle,
nefretle, özlemle ve lanetle..
kurumuş, kara geceden kara gözlerinde
iki damla yaş
annesi duymasın diye
sessizce,
dönüştü iki heceye: ba-ba…
ey herşeyin iyisini bilenler, enteller, danteller,
gün tespit ediciler, kulak verin
ve verebilirseniz eğer,
ve gücünüz yeterse
babalar gününde….
ya da başka bir günde
Babasını verin Cemile’ye…
“baba” diye sarıldığı taşlardan
daha sert yüreklilere lanetle
için için yanar Cemile…
10- Haziran 2002 Rotterdam / Hollanda
Yavuz Nufel
