Boşanmak bazen bir evliliğin değil, bir yükün bitmesi sanılır.
İmzalar atılır, mahkeme salonundan çıkılır ve insan derin bir nefes alır.
“Bitti” dersiniz.
Ama bazı dosyalar, o kapının önünde kalmaz, aylarca- yıllarca kapanmaz..
''Hollanda’da boşanan pek çok kişi, aylar hatta yıllar sonra aynı cümleyi kuruyor:
“Ben bu borcu yapmadım.”
Haklılar.
Ama hukuk her zaman haklı olana göre çalışmıyor.
Boşanma protokolünde borçlar paylaşılmış olabilir. Mahkeme bunu onaylamış da olabilir. Kâğıt üzerinde her şey düzenlidir.
Ama bir telefon çalar…
Bir mektup gelir…
Bir icra dosyası açılır.
Ve o an anlarsınız: Alacaklı için siz hâlâ aynı adrestesiniz.
Çünkü o protokol, sadece iki insan arasında yazılmış bir vedadır. Bankalar, tahsilat kurumları, devlet… Onlar o vedanın tarafı değildir. Borcu kim ödeyecek diye sormazlar. Borç nerede duruyorsa oraya giderler.
Çoğu zaman da en ulaşılabilir olan kimse ona…
2018’de yasa değişti. Artık evlilik öncesi borçlar kişisel sayılıyor. Güzel bir adım. Ama bu değişiklik, geçmişi silmedi. 2018 öncesi evlenenler için borç hâlâ ortak bir gölge gibi peşten geliyor.
Bir de hayatın gerçekleri var.
Birlikte çekilen krediler…
Birbirine duyulan güvenle atılan kefil imzaları…
“Birlikte daha güçlü oluruz” diye alınan evler, arabalar…
Aşk bitiyor ama imzalar kalıyor.
Ve çoğu insan, boşanırken en yorgun hâlindeyken, en kritik detayları fark edemiyor. “Sonra bakarız” denilen her şey, yıllar sonra gecenin bir yarısı gelen bir zarfla geri dönüyor.
O yüzden bu yazıyı bir uyarı olarak değil, bir hatırlatma olarak okuyun.
Boşanmak bir son değildir.
Ama borç, doğru yönetilmezse yeni bir başlangıcın da önüne geçebilir.
Bu ülkede birçok insan, eski bir evliliğin borcunu taşırken yeni bir hayat kurmaya çalışıyor. Sessizce, kimseye anlatmadan, utanarak.
Unutmayın:
Mahkeme defteri kapatabilir.
Ama borç, doğru adımlar atılmazsa kapatılmaz.
Fehmi Uzun- NHaber.ni
Ve bazen, en ağır yük…
Geride kaldığını sandığınız bir hayattır.
