Tarihi Siyasetin Malzemesi Yapmak Kime Kazandırıyor?

Hollanda’da yaşayan Türkler ile Süryaniler birbirine yabancı iki toplum değildir.

Aksine, büyük bir kısmı Mardin’in, Midyat’ın, Nusaybin’in, İdil’in, Tur Abdin’in aynı sokaklarında büyümüş, aynı ekmeği paylaşmış, aynı düğünlerde bulunmuş, aynı acıları yaşamış insanlardır. Farklı inançlara sahip olsalar da ortak bir coğrafyanın çocuklarıdırlar.

Bugün Hollanda’da da uzun yıllardır aynı mahallelerde, aynı iş yerlerinde, aynı okullarda huzur içinde yaşamaktadırlar.

Peki o halde son yıllarda neden sürekli geçmişin tartışmaları yeniden gündeme getiriliyor?

Bu soruyu sormak zorundayız.

Günümüzde kimlik siyaseti, bazı çevreler için en etkili görünürlük araçlarından biri hâline geldi. Özellikle uluslararası alanda “soykırımın tanınması” gibi kampanyalar, yalnızca tarih tartışması olmaktan çıkıp siyasi ve toplumsal bir mücadele alanına dönüşüyor. Böyle bir süreçte bu kampanyaların ön saflarında yer alan isimler de kendi çevrelerinde önemli bir görünürlük ve prestij elde ediyor.

Bu tespiti yapmak, herkes için aynı niyetin geçerli olduğunu söylemek değildir. Ancak geçmişte yaşanan acıların günümüz toplumlarını karşı karşıya getirecek şekilde kullanılmasının ciddi sonuçları olacağı da inkâr edilemez.

Enschede’de yaşananlar bunun somut örneğidir.

Önce Volkspark’a Sayfo Anıtı yapılmak istendi.

Bölgede yaşayan Türk toplumu buna güçlü şekilde itiraz etti. Çünkü kamuya açık bir alana dikilecek böyle bir anıtın, tarih konusunda farklı görüşlere sahip toplumları karşı karşıya getireceğini düşündüler.

İtirazlar sadece Türk toplumundan gelmedi; Süryani toplumu içerisinde de anıtın içeriği ve temsil biçimi konusunda görüş ayrılıkları yaşandı. Sonuçta proje ilerlemedi.

Aradan geçen iki yılın ardından bu kez farklı bir yöntem tercih edildi.

Anıt, kilisenin kendi bahçesine yerleştirildi.

Hukuken bu, özel mülkiyet kapsamında değerlendirilebilir. Ancak hukuki olması, toplumsal etkilerinin tartışılmayacağı anlamına gelmez.

Nitekim haber duyulur duyulmaz Enschede Türk Platformu, HDV, Milli Görüş ve HTF başta olmak üzere birçok Türk kuruluşu ortak açıklamalar yaptı. Belediye Başkanı ile görüşmeler gerçekleştirildi. Türk toplumu, tarihî olayların tek taraflı yorumlanmasının iki toplum arasında gereksiz bir huzursuzluk oluşturacağını dile getirdi.

Belediyenin verdiği cevaplar ise birçok kişiyi tatmin etmedi. Özel mülkiyet gerekçesi öne çıkarılırken, toplumsal hassasiyetlerin yeterince dikkate alınmadığı yönünde eleştiriler yapıldı.

Burada asıl mesele yalnızca bir anıt değildir.

Asıl mesele, Hollanda’da yıllardır barış içerisinde yaşayan insanların gelecekte de aynı huzuru koruyup koruyamayacağıdır.

Geçmişin acıları elbette unutulmamalıdır.

Her toplum kendi tarihini araştırabilir, anabilir ve gelecek nesillere aktarabilir.

Ancak bu süreç, komşuluk ilişkilerini zedeleyecek, insanları birbirine düşman gösterecek veya tarihî tartışmaları günümüz toplumlarına taşıyacak bir dile dönüşmemelidir.

Çünkü bugün Hollanda’da yaşayan gençlerin büyük çoğunluğu, 1915’in değil, 2026’nın insanlarıdır.

Onların ortak geleceği, yüz yıl önce yaşanan tartışmalardan daha değerlidir.

Biz NHaber.nl olarak bu gelişmeleri kamuoyuna taşımayı görev bildik.

Çünkü gazetecilik yalnızca haber aktarmak değildir; toplumun ortak huzurunu ilgilendiren gelişmeleri takip etmek ve kamuoyunu bilgilendirmektir.

Bundan sonraki süreçte de yaşanacak her gelişmenin takipçisi olacağız.

Ancak bu olayın Türk toplumuna verdiği en önemli ders şudur:

Birlik olmadan güçlü bir ses çıkarmak mümkün değildir.

Enschede’de farklı görüşlere sahip Türk kuruluşlarının aynı masa etrafında buluşabilmesi önemli bir adımdır. Bu birlikteliğin sadece bir olayla sınırlı kalmaması gerekir.

Hollanda’daki Türk sivil toplum kuruluşlarının ortak akıl etrafında buluştuğu, kurumsal bir lobi çalışması yürüttüğü gün; yalnızca bu konuda değil, toplumumuzu ilgilendiren her meselede daha etkili olunacaktır.

Tarih değiştirilemez.

Ancak geleceğin nasıl şekilleneceğine bugünün sağduyusu karar verir.

Ve bazen en büyük başarı, geçmişin kavgasını geleceğin çocuklarına miras bırakmamaktır.